“Daar gaat hij. Daar gaat zij.
Zo sterk naar de buitenwereld…
en thuis zo kwetsbaar.”
Geïnspireerd door "Daar gaat ze" - Clouseau
Soms hoor ik:
“Ik weet dat mijn kind iets nodig heeft… maar ik weet niet meer wat.”
Of:
“We doen zo hard ons best.
Waarom blijft het toch zo botsen?”
Vaak gaat het niet over onwil.
Het gaat over zoeken. Twijfelen.
Blijven uitleggen aan de buitenwereld.
Over het gevoel dat jij de enige bent die echt ziet hoe hard je kind probeert.
Soms is er al een diagnose.
Soms helemaal niet.
En soms is er gewoon dat stille buikgevoel:
“Er klopt iets niet in hoe dit loopt.”
Ouderschap binnen neurodiversiteit kan mooi zijn.
Maar het kan ook intens zijn.
Overprikkelend. Eenzaam soms.
Dat mag hier allemaal op tafel.
We starten met een intake van 90 minuten.
Geen oordeel. Geen opvoedtips uit een boekje.
Wel ruimte om te vertellen waar jullie tegenaan lopen.
Wat thuis gebeurt dat anderen niet zien.
Waar je ’s avonds van wakker ligt.
Dat kan bij jullie thuis of
op een plek waar het veilig voelt.
Ik werk rustig en afgestemd.
Soms verdiepend. Soms heel praktisch.
En met een beetje zachte humor — want soms helpt het al om te voelen:
“Oké. We zijn niet gek. We zijn gewoon zoekend.”
Als je dit leest en denkt:
“Dit gaat eigenlijk over ons.”
Dan is dat meestal het moment
waarop er een bericht volgt. 🤍
“Je twijfelt soms of je het goed doet.
Dat je blijft zorgen, zegt genoeg.”
Geïnspireerd door I miss you, I'm sorry - Gracie Abrams