Ons verhaal
Misschien herken je dit.
Dat er iets niet klopt,
maar waar je je vinger niet kan opleggen.
Dat je voelt: dit loopt moeizamer dan bij anderen.
Meer spanning. Meer discussies.
Meer ontploffingen om “kleine” dingen.
Misschien heb je al zinnen gehoord als:
“Je moet gewoon consequenter zijn.”
“Je moet strenger zijn.”
“Je moet het loslaten.”
We hebben momenten gehad
dat we met onze handen in ons haar zaten.
Dat we elkaar aankeken en dachten:
Wat missen wij hier?
Waarom lukt dit niet gewoon?
Tot woorden als ASS en ADHD binnenkwamen.
Opluchting. Maar ook: en nu?
Wat vroeger vanzelf ging, ging niet meer vanzelf.
Een uitstap moest voorbereid worden.
Een gewone ochtend voelde
als een hindernissenparcours.
En dat kruipt onder je huid.
In je relatie. In je zelfvertrouwen als ouder.
Je begint te twijfelen aan jezelf.
En toen kwamen de gesloten deuren;
wachtlijsten van wachtlijsten, langer dan mijn geduld.
We zagen ons kind worstelen,
maar we konden niets doen voor haar.
Ik ben het postgraduaat Auti-coach gestart
vanuit één heel duidelijke drive:
ik wilde mijn kind begrijpen.
Niet verbeteren.
Niet fixen.
Begrijpen.
Maar hoe meer ik leerde,
hoe meer ik merkte dat kennis alleen niet genoeg was.
Ik probeerde structuur.
Ik probeerde voorspelbaarheid
Ik probeerde “de juiste aanpak”.
En toch zaten we nog steeds
met onze handen in het haar.
Tot ook PDA in beeld kwam.
En toen viel er iets op zijn plaats.
Niet omdat alles plots makkelijk werd.
Maar omdat ik besefte dat we
minder moesten sturen,
meer moesten afstemmen.
Over rust brengen vóór je verbinding zoekt.
Over veiligheid vóór je verandering verwacht.
Over ruimte maken,
zodat iemand niet moet vechten om gehoord te worden
Ik moest dat zelf ook leren.
Vertragen.
Mijn eigen controle loslaten.
Niet altijd oplossen,
maar soms gewoon naast haar gaan zitten.
We zijn er niet gekomen met grote doorbraken.
Wel met kleine verschuivingen.
Met humor op momenten dat het eigenlijk niet grappig was.
Met liefde op momenten dat we moe waren.
Met zinnen als: “Oké… we proberen opnieuw.”
En geloof me — we hebben écht opnieuw geprobeerd.
Meer dan eens.
En ik voelde ergens onderweg:
hier is nood aan.
Een plek waar je niet moet uitleggen waarom het moeilijk is.
Waar iemand niet schrikt van boosheid, wanhoop of twijfel.
Waar er gezocht wordt naar wat werkt — niet naar wat zou moeten.
En zo is Autiteit ontstaan.
Vanuit ons verhaal.
Vanuit vallen en opstaan.
Vanuit de overtuiging dat kleine veranderingen op lange termijn het verschil maken.
Niet omdat ik het allemaal weet.
Maar omdat ik weet hoe het voelt om te zoeken.
En omdat ik vandaag met kennis en mildheid naast anderen kan staan.
Misschien zit jij nu in dat zoeken.
Weet dat je het niet alleen moet doen.🤍
Liefs,
Nathalie